Gecenin Sessizliğinde Kayseri Sokakları
Kayseri’nin dar sokaklarında yürüyordum. Havanın serinliği yüzüme çarpıyor, rüzgar saçlarımı karıştırıyordu. Elimdeki defterimi sıkıca tutuyordum; bazen düşüncelerimi kağıda dökmek, hislerimi kelimelere bırakmak en büyük tesellim oluyordu. Bugün garip bir merakın peşindeydim. Arkadaşlarımla otururken, biri “Hz. Mehdi bekar mı?” diye sormuştu. Gülüştük önce, sonra içimde tuhaf bir boşluk oluştu. O sorunun bir yerlere dokunduğunu hissettim.
Merak ve Hayal Kırıklığı
Evime dönerken kafamda sürekli aynı soru dönüp duruyordu. “Hz. Mehdi bekar mı?”… Sanki bu soru, hayatımda uzun zamandır beklediğim cevabı taşır gibi gelmişti bana. Hayatımda bir türlü yerini bulamadığım bir boşluk vardı; belki de bu boşluk, kim bilir, Mehdi’nin yalnızlığını merak etmemle bağlantılıydı.
Düşüncelerimi deftere dökerken gözlerim doldu. Hepimiz bir şekilde yalnız değil miyiz zaten? Kayseri’nin kalabalığı arasında yürürken bile bazen kendimi çok yalnız hissediyorum. İnsanlar yanından geçiyor, gülüyor, konuşuyor, ama ben… Ben hep bir adım geride kalıyorum. Belki de bu yüzden, birisinin hikayesini merak etmek bu kadar içimi sızlatıyordu.
Bir Çay Bahçesinde Rastlantı
Ertesi gün, şehir merkezindeki küçük bir çay bahçesine oturdum. Masamın üzerinde defterim, elimde kalemim vardı. Çevremdeki insanlar sohbet ediyordu, kahkahalar duyuluyordu. Ama benim aklım hâlâ o sorudaydı. Bir yandan gülümsemek istiyor, bir yandan da içimdeki sıkıntıyı bastırmaya çalışıyordum.
O sırada yan masada yaşlıca bir adam oturuyordu. Saçları bembeyaz, gözlerinde derin bir hüzün vardı. Göz göze geldik, bir şekilde onun bana anlatacak bir şeyi olduğunu hissettim. “Hz. Mehdi bekar mı, sizce?” diye sordum ansızın. Adam bir süre sustu, sonra hafifçe gülümsedi ve anlattı:
“Bekarlık, bazen seçilen bir yol değildir evladım. İnsan bekler, hazırlandıkça olgunlaşır, bazı şeyler için sabreder. Ama yalnızlık, bazen bir sınavdır, bazen de bir hediye.”
O sözler içimi hem acıttı hem de bir umut ışığı yaktı. İnsan, beklediği şeyin ne zaman geleceğini bilmediğinde, kalbi hem kırılır hem de heyecanla dolup taşar. Benim de kalbim öyleydi; bir yanda hayal kırıklığı, bir yanda umut.
Geceye Düşen Düşler
Akşam olunca evime döndüm. Yine defterim elimdeydi, ışık sönük ama içimden gelen kelimeler çok parlaktı. Yazdıkça rahatlıyordum; bazen sadece kelimeler, duyguların yükünü hafifletir. O gün, Hz. Mehdi’nin bekar olup olmadığı sorusu, sadece bir merak değil, kendi yalnızlığımı, kendi bekleyişimi fark etmemi sağlamıştı.
“Belki de beklemek, insanı olgunlaştırır,” diye yazdım. “Belki de yalnızlık, ruhun sessiz bir öğretmenidir.” O an fark ettim ki, insan bazen başkalarının hikayesini merak ederek, kendi hikayesini daha iyi anlayabiliyor.
Umutla Karışık Bir Sabah
Ertesi sabah, penceremi açtım. Kayseri’nin güneşi hafifçe yüzüme vuruyordu. Geçen günün sessizliği ve yaşlı adamın sözleri hâlâ aklımdaydı. Hayat, bazen cevaplarını saklar ama merak ve sabırla yaklaştığında, en beklenmedik anda bir ışık yakar.
Defterime son bir cümle daha yazdım: “Belki Hz. Mehdi bekar, belki değil. Ama ben bugün, beklemenin ve merakın bana hissettirdiklerini biliyorum. Ve bu, kendi hikayemde küçük bir mucize.”
İşte o an, yalnızlık korkutucu değil, değerli hissettirdi. Kendi duygularımı saklamadan yazmak, içimdeki boşluğu biraz olsun doldurmuştu.
Kayseri Sokaklarına Veda
Gün ilerlerken tekrar sokaklara çıktım. Ama bu kez farklı bir hisle yürüyordum. Gözlerim çevredeki insanları inceliyor, kalbim ise içimdeki hikâyeyi daha sıkı tutuyordu. Bazen cevap bilmek önemli değil; önemli olan hissetmek, anlamak ve kendini kaybetmeden yaşamak.
O gün, Hz. Mehdi’nin bekar olup olmadığı sorusu, sadece bir soru değildi. Birkaç saatlik yürüyüşte, birkaç satırlık defter yazısında, kaybettiğim ve bulduğum duyguların birleşimiydi. Ve belki de ben artık, kendi yalnızlığımı daha cesurca kucaklayabiliyordum.
Bu yazı, Kayseri’nin dar sokaklarında başlayan bir merakın, çay bahçelerinde karşılaştığım bir bilgelik anının ve gece boyunca defterime döktüğüm duyguların hikâyesi. Belki Hz. Mehdi bekar, belki değil; ama benim hissettiklerim, gerçek ve samimiydi.